Zeg utrixt ɣar wemsterdam

Zeg utrixt ɣar wemsterdam                                      

nemsagar di macina,                                                    

mamec xafes ɣa ssiwřeɣ?                                          

ad iniɣ qa tecna.                                                            

cfa y arrimet nnes                                                         

ttɛawad qaɛ tiḥuja!                                                      

cfa rxeẓrat nnes                                                                            

tessawař qaɛ awař n ddenya!                                  

tacareɣ ɣars řxezrat,                                                    

nesfarnen ijj ɣar wenneḍni,                                     

tuɣa teqqaṛ řectab,                                                      

tessars it a tari,                                                               

nettat ttari x tfarcet,                                                    

necc, tescarriw ayi.                                                         

nniɣ degg yixf inu,                                                        

d ta d tawwart useqsi                                                  

nniɣ as: ‘min ttarid,                                                      

ma d tabratt ma d izri?’                                               

tenna ayi s ufarnen,                                                     

mayen tugi a tini.                                                                          

nniɣ as: ‘min mma turid                                                             

sseɛd umi turid!                                                             

d ḥiṭac n tmeddit,                                                         

degg uxaṛṛes tessrusid.                                                              

ttḥadid tifras nnes                                                        

di řbař nnem tecsid,                                                     

tfarned awařen,                                                            

inni das ɣa tinid.                                                             

tenna ayi: ‘mana řhard a?                                          

cekk, mayen teɛnid?’                                                  

nniɣ as: ‘necc d ijjen                                                    

zeg yenni ɣa tebřid,                                                     

d ijjen yetsaṛ tcuni,                                                      

aked wawař itiẓiḍ.’                                                       

wciɣ as taqessist n ‘yedji-s n wemsterdam’       

nniɣ as: ‘aqa-am a tɣared,                                         

x yixf nnem s yixf nnem,                                            

a tessned alellec,                                                          

deg iyran ilellcen s usitem.                                        

yessitim ma war itris                                                    

cway di tcuni nnem.’                                                   

tenna ayi: ‘ma a tt csiɣ                                                

ař ami zzayi tedjem?’                                                  

nniɣ as: ‘csi tt,                                                                 

balak ad ayi dd ɣarem tesseřḥem!’                       

maca, abrid d aquḍaḍ,                                                

niweḍ ɣar wemsterdam,                                           

tegga xafi llayhennik.                                                  

ař ami nedra, tuyar,                                                     

tenna ayi: ‘wi yessnen,                                               

balak a nemsagar!’                                                       

necc qqimeɣ ɣar xezzareɣ,                                        

jar tidett d uweḍḍar,                                                   

teḍḍurri x tiṭṭawin,                                                       

x řbař tugi a teffar,                                                       

tejja ayi degg ujenna                                                   

n weswaḍ nnes ad ḍweɣ,                                          

tejja ayi tifras nnes,                                                     

d tammuṛt xef ɣa yarseɣ.                                          

tejja ayi s usfarnen,                                                     

scareɣ necc war sesseɣ,                                                             

tejja ayi d aseqsi,                                                          

fesyeɣ dayes tmudeɣ:                                                

‘mayemmi akides msagareɣ?                                  

mayemmi akides dd ɣa muneɣ?                                             

mayemmi dd usiɣ ɣar fagu                                        

i di tenya ad nyeɣ?                                                       

ma d amhadef ma d tira?                                          

yetɣima d war ssineɣ…’                                                              


Tussen Utrecht en Amsterdam

Tussen Utrecht en Amsterdam

ontmoetten wij elkaar in de trein,

zal ik over haar verhalen,

over hoe prachtig ze is?

Alleen haar lichaam al,

vertelt verhalen!

En haar blik,

spreekt alle talen.

Ik wierp steelse blikken op haar,

we glimlachten naar elkaar,

ze was een boek aan het lezen,

dat ze neerlegde om te schrijven,

terwijl zij het blad beschreef,

sidderde ik van genot.

Ik dacht:

Dit is mijn kans.

Ik zei: ‘Wat ben je aan het schrijven,

een brief of een gedicht?’

Ze vertelde glimlachend

wat ze eigenlijk niet vertellen wilde.    

Ik zei: ‘Wat je ook schrijft,

de ontvanger zal blij zijn,

het is elf uur ‘s avonds

en je beschrijft de gedachten

waarmee je zijn gelaat aanraakt,

dat alleen jij kent,

zorgvuldig kies je de woorden

die je wilt overbrengen.’

Ze zei: ‘Wat is dit voor gezever?

Wie ben jij eigenlijk?’

Ik zei: ‘Ik ben iemand

die jij gaat kwellen,

iemand die de schoonheid aanbidt

die met elk woord toeneemt.’

Ik gaf haar het gedicht ‘dochter van Amsterdam’

en zei: ‘Hier, leesvoer

over jou met jou

opdat je kunt opbloeien

in velden van hoop,

opdat het jou  

raken zal.’

Ze zei: ‘Zal ik het meenemen

daar het mijn spinsels zijn?’

Ik zei: ‘Neem het,

wellicht komen we nader tot elkaar.’

Maar de weg was kort

we kwamen aan in Amsterdam

en namen afscheid.

Toen zij wegliep

zei ze: ‘Wie weet,

tot ziens.’

Ik bleef voor me uit staren

tussen werkelijkheid en leugen,

verdween zij uit mijn zicht,

uit mijn gedachten wilde ze niet verdwijnen

ze liet mij boven

haar aanblik zweven,

haar gelaat is het land

waar ik landen wil.

Ze liet me met een glimlach achter,

dronken zonder te drinken,

ze liet me achter met een vraag

waarin ik steeds meer verstrikt raakte:

‘Waarom deze ontmoeting?     

Waarom deze reis?

Waarom zijn wij

in dezelfde coupé gestapt?

Was het toeval of stond het geschreven?

Wie zal het weten…’